Monthly Archives: Maj 2012

Różowe okulary rozdane! Kolejny konkurs przed nami…

Prawidłowa odpowiedź na konkursowe pytanie – Polski naukowiec, który w autobiograficznej książce opowiada o swoich “kręgach obcości”: żydostwie, homoseksualizmie, klaustrofobii – to: Michał Głowińskiteoretyk literatury, autor wydanej w 2010 roku książki „Kręgi obcości”. Różowe okulary wylosowali: Dominik Dziedzic i Kamil Kiedos. Gratulujemy!

Przygotowaliśmy dla Was kolejny konkurs: napiszcie relację z wycieczki śladami przodkiń z PRL-u! Wycieczka przygotowana przez Fundację Przestrzeń Kobiet odbędzie się w Krakowie w najbliższą sobotę, 2 czerwca (start: Pl. Matejki, godz. 15.00).

Najciekawsze relacje zostaną nagrodzone książkami wydawnictwa Krytyki Politycznej: „Zakazane miłości. Seksualność i inne tabu” Marty Konarzewskiej i Piotra Pacewicza, „Nieobecni” Bartosza Żurawieckiego oraz „Lata walk ulicznych” Michała Zygmunta. Najlepsza relacja zostanie umieszczona na blogu www.pink-glasses.pl.

A tak zapowiada się sobotnia wycieczka:

Okres PRL to przeszłość bardzo nieodległa, a jednocześnie niezbyt rozpoznana. Historia kobiet to temat bliski, a wciąż zbyt mało o niej wiadomo. W ramach wycieczki opowiemy o kobietach związanych z Krakowem w czasach PRL, żyjących tu, pracujących, wpływających na kształt rzeczywistości. Przyjrzymy się miejscom związanym z życiem m.in. prof. psychiatrii Marii Orwid, poetki Anny Świrszczyńskiej, malarki Teresy Rudowicz, tłumaczki Marii Leśniewskiej i innych wybitnych kobiet wciąż znanych zbyt mało.

Planujemy kolejne konkursy, śledźcie naszego bloga!

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under konkursy, zapowiedzi spotkań

Spotkanie #3 – posłuchaj

Zamieszczamy fragment spotkania z Sebastianem Jagielskim, który pomógł nam spojrzeć przez różowe okulary PRL-u na filmy Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego. W poniższym fragmencie wykładu Mężczyźni pożądający mężczyzn w kinie PRL-u usłyszycie między innymi analizę filmu „Ziemia obiecana” opisującą zawarte w nim homoerotyczne pożądanie…

Dodaj komentarz

Filed under posłuchaj/zobacz

Nagi mężczyzna w kulturze PRL-u

Wtorkowy wykład – piąte spotkanie z cyklu „Różowe okulary PRL-u. Queer Café” – poświęcony będzie nowej  książce Pawła Leszkowicza „Nagi mężczyzna. Akt męski w sztuce polskiej po 1945 roku” (Wydawnictwo UAM, Poznań 2012). Autor skupi się na przedstawieniu  części książki dotyczącej obrazowania i regulowania męskiego ciała w sztuce i teatrze w czasach  PRL-u, szczególnie w dziełach odsłaniających homoerotyczne i kobiece spojrzenie na męskie ciało.

Pod pojęciem „aktu męskiego” rozumiane są różnorodne przedstawienia męskiego ciała, zarówno jako całości, jak i fragmentu – w pełnej, jak i połowicznej nagości. Bardzo ważną rolę w wykładzie  zajmie również sztuka męskiego performance, w którym artyści na wiele sposobów wykorzystywali swą nagość i cielesność. Ze względu na  rolę  performance i obecności realnego ciała, poza najważniejszą dla tych badań sztuką wizualną, wiele uwagi poświęcono  przykładom ze świata teatru.

Problematyka aktu męskiego posłuży Leszkowiczowi do rozważań nad historią polityczną, kulturową i obyczajową  Polski, nad granicami wolności artystycznej oraz  nad zmieniającą się kondycją męskiej podmiotowości w kontekście polityki i estetyki płci i seksualności.  Kategorie płci i seksualności odgrywają ważną rolę w interpretacjach i decydują o klasyfikacji różnorodnego materiału artystycznego. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do aktu męskiego, który często w historii sztuki reprezentował ogólną kondycję ludzką, tak jakby znajdował się poza płcią. Tutaj wyraźnie postawiony zostaje problem tego, kto przedstawia lub wykorzystuje męskie ciało i z perspektywy jakiego pożądania, płci lub intencji ideologicznej. Przeprowadzone przez kuratora wystawy „Ars Homo Erotica” interpretacje starają się pokazać, w jaki sposób  za tzw. tradycyjnymi – figuratywnymi przedstawieniami ciała i męskości, kryły się kontrowersyjne i wywrotowe treści obyczajowe lub polityczne.

Spotkanie odbędzie się we wtorek, 29 maja, o godzinie 18:00, w Muzeum Sztuki współczesnej MOCAK w Krakowie (ul. Lipowa 4). Zapraszamy!

Nagi mężczyzna

Paweł Leszkowicz – historyk sztuki, kurator i wykładowca, zajmujący się współczesną sztuką i kulturą wizualną oraz studiami nad seksualnością. Studiował historię sztuki, gender studies i dziennikarstwo na UAM w Poznaniu, Courtauld Institute of Art w Londynie i jako stypendysta Fulbrighta na New School University w Nowym Jorku. Autor książki „Helen Chadwick. Ikonografia podmiotowości” (2001) oraz współautor (razem z Tomaszem Kitlińskim) „Miłość i Demokracja. Rozważania o kwestii homoseksualnej w Polsce” (2005). Kurator sztuki współczesnej, autor między innymi głośnej wystawy Ars Homo Erotica (2011). 


Dodaj komentarz

Filed under zapowiedzi spotkań

Kino kobiet w PRL-u jako kino mniejszości – relacja ze spotkania #4

Podczas naszego kolejnego spotkania Monika Talarczyk-Gubała opowiedziała o badaniach, jakie prowadzi nad kinem kobiet w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem interesującego nas okresu PRL-u. Już podczas pierwszej konfrontacji ze spuścizną kina kobiet w Polsce badacz/badaczka tego okresu napotyka na trudności polegające na konfrontacji z postacią Wandy Jakubowskiej – jednej z pierwszych Polek zajmujących się (z powodzeniem) reżyserią filmową. Jakubowska jest autorką jednego z najważniejszych polskich filmów powojennych -€“ obrazu „Ostatni etap” (1947), który opowiada o więźniarkach obozu Auschwitz-Birkenau. Jednocześnie przez cały okres PRL-u Jakubowska pozostawała zagorzałą komunistką, wierną ideologii, której zaufała w latach młodości. Autorka 14 filmów, w latach 1956-1979 pełniła funkcję profesora zwyczajnego PWSF w Łodzi, będąc w tym czasie jedyną kobietą-reżyserem, która prowadziła zajęcia w Filmówce. Do dzisiaj jej filmowa spuścizna nie została dokładnie zbadana, pozostawiając wiele białych plam i wciąż jeszcze czekając na ponowne odkrycie.

Monika Talarczyk-Gubała

Talarczyk-Gubała przyjrzała się także obecności/nieobecności kobiet na studiach w PWSF w Łodzi. Na przykładzie nieudanej kariery reżyserskiej Agnieszki Osieckiej (przyjęta na studia w roczniku 1957/58) oraz udanej – choć późnej – kariery Barbary Sass (przyjęta na studia 1953/54) opowiedziała historie kobiet, które nawet jeśli udało im się ukończyć Filmówkę, kontynuowały kariery jako drugie reżyserki, asystentki reżysera, sekretarki planu, montażystki, reżyserki filmów krótkometrażowych i filmów dla dzieci… Historia nieudanej kariery reżyserskiej Osieckiej jest nam znana, ponieważ poetka odniosła sukces w innej dziedzinie polskiej kultury. Jednak wielu z tych historii złamanych karier nie poznamy być może nigdy. Monika Talarczyk-Gubała proponuje wymyślenie nazwy symbolicznie charakteryzującej kino kobiet w PRL-u: może to być kino Agnieszki (jako metafora nieudanej kariery reżyserskiej Osieckiej, udanej kariery Agnieszki Holland oraz jako postaci-symbolu Agnieszki w interpretacji Krystyny Jandy debiutującej w „Człowieku z marmuru” w reżyserii Andrzeja Wajdy) bądź kino Ewy (w nawiązaniu do bohaterki filmów Barbary Sass).

Bez milosci

Opis sytuacji kobiet reżyserek w polskim kinie epoki PRL-u staje się nieodzownym wstępem, który może umożliwić w przyszłości badanie śladów obecności lesbijskiego pożądania w polskiej kinematografii. O ile męski homoerotyzm w polskim kinie znajduje mocne reprezentacje, sytuując się w samym jego sercu (co udowodnił podczas swojego wykładu Sebastian Jagielski analizując kino Wajdy i Zanussiego), o tyle historie lesbijskie nadal pozostają niewidoczne. Stawiając hipotezę o obecności wątków lesbijskich w kinie i jednocześnie zaznaczając, że teren ten pozostaje nadal niezbadany i do odkrycia – wątki lesbijskie dostrzega Talarczyk-Gubała m.in. w filmach: „Kobieta i kobieta” (1980) Ryszarda Bugajskiego, „Debiutantka” (1981) i „Dziewczęta z Nowolipek” (1985) Barbary Sass, „Nadzór” (1985) Wiesława Saniewskiego, „Wir” (1983), Henryka Jacka Schoena czy „Sérénité” (1989) Aliny Skiby. Dodajmy, że nadal jedną z najbardziej znanych lesbijskich filmowych par tego okresu pozostają Grażyna Szapołowska i Jadwiga Jankowska-Cieślak w węgierskim filmie „Inne spojrzenie” (1982).

Inne spojrzenie

*

MONIKA TALARCZYK-GUBAŁA, WOMEN’S CINEMA IN PRL AS MINORITY’S CINEMA

Our next meeting held by Monika Talarczyk-Gubala introduced us to her research done on subject of women in polish cinema with stress on PRP period.  Already at first glimpse we find obstacles confronting heritage of women’s cinema and one of it’s most prominent character Wanda Jakubowska – one of the first women working with a success in field of movies direction. Famous for making the picture ‚Ostatni etap’` in 1947 masterpiece of after war film industry, which tells the story of Auschwitz-Birkenau death camp female prisoners. At the same time Jakubowska stayed ardent Communist, faithful to ideology she put her trust into in the years of youth.. Author of 14 movies, Between 1956 and 1979 she tenured professorship at  National Higher School of Film, Television and Theatre in Lodz. During that time she was the only female faculty having her classes at the film school. To this day her work output is not very well known and there’s yet a lot to be rediscovered.

Talarczyk- Gubala also focused on presence/absence of women at film school in Lodz. She was telling the story of unsuccessful filming carrier of Agnieszka Osiecka (accepted to film school in 1957) and also successful – although late –  carrier of Barbara Sass (accepted to film school in 1953), both women even if they had managed to graduate from a drama school they would have stayed in shadows, continued working as second directors, director’s assistants, editors, short films directors or children’s movies directors. The story of Osiecka’s unsuccessful direction carrier is commonly known because the poet achieved a success on a different field of polish culture. Unfortunately there are stories of broken carriers we will never learn about. Monika Talarczyk- Gubala suggests to make up a symbolic term to describe and characterise women’s PRP filmography. It could be a ‚Agnieszka’s cinema’ as a metaphor of Osiecka’s failure in direction or major success of Agnieszka Holland or as a symbolic character of Agnieszka played by young, aspiring actress Krystyna Janda in her debut movie ‚Czlowiek z marmuru’ by Andrzej Wajda. Another term could be Eva’s cinema which refers to heroines of Barbara Saas movies.

Description of the situation of women directors in cinema of PRP époque becomes indispensable introduction which will enable to trace and research any presence of lesbian cravings in polish cinematography. In contrary to male homosexual threads present in polish movies which were analized   by Sebastian Jagielski during his lecture on Andrzej Wajda’s and Krzysztof Zanussi’s filmographies, lesbians’ stories remain invisible. Placing hypothesis about presence of lesbian threads in cinema and at the same time being aware that this is still unexplored land  – lesbians motifs Talarczyk Gubala spots in films such as „Kobieta i kobieta” (1980) by Ryszard Bugajski, „Debiutantka” (1981) and „Dziewczęta z Nowolipek” (1985)by Barbara Sass, „Nadzór” (1985)by Wiesław Saniewski,  „Wir” (1983) by Henryk Jacek or Alina Skiba’s Schoena and „Sérénité” (1989). Worth mentioning is performance of Grazyna Szapolowska and Jadwiga Jankowska – Cieslak in Hungarian picture ‚Inne spojrzenie’. Actresses embodied a role of as lesbian couple. Film pair continues to be the most recognizable homosexual couple of the time. 

Dodaj komentarz

Filed under galeria, relacje

Różowe okulary do wzięcia!

Różowe okulary to słowo-klucz naszego projektu, swoisty wehikuł czasu, z którym przyglądamy się zakodowanym w kulturze PRL-u wątkom nieheteronormatywnych seksualności.  Model naszych różowych okularów, popularnie zwany ray-banem, to znak rozpoznawczy tego cyklu Queer Cafe. To również namacalny, funkcjonalny (zwłaszcza w słonecznie dni) rekwizyt, który z chęcią przekażemy Tobie, droga czytelniczko/drogi czytelniku.

okulary

By wygrać powyższe okulary, należy przesłać pod adres fundacja.wolontariat@gmail.com odpowiedź na pytanie:

Polski naukowiec, który w autobiograficznej książce opowiada o swoich „kręgach obcości”: żydostwie, homoseksualizmie, klaustrofobii – o kogo chodzi?

Na odpowiedzi czekamy do końca tego tygodnia, tj. do 27 maja, wtedy też wylosujemy zwycięzcę lub zwyciężczynię konkursu. Różowe okulary do wzięcia!

Jak zdradza zdjęcie z archiwum polskiej kinematografii, Zbyszek Cybulski też nosił różowe okulary…

zbigniew cybulski


Dodaj komentarz

Filed under galeria, konkursy

Mężczyźni pożądający mężczyzn w kinie PRL-u -€“ relacja ze spotkania #3

Podczas naszego kolejnego spotkania Sebastian Jagielski zaprezentował fragmenty prowadzonych przez siebie badań nad polskim kinem głównego nurtu, co stanowi część jego właśnie ukończonej (ale jeszcze przed obroną) dysertacji doktorskiej. Podczas wykładu Jagielski skupił się przede wszystkim na twórczości dwóch czołowych polskich reżyserów: Andrzeja Wajdy oraz Krzysztofa Zanussiego. W dziełach każdego z nich – także tych najbardziej reprezentatywnych dla obu reżyserów – badacz odnalazł homoerotyczne pożądanie. W filmach takich, jak: „Barwy ochronne” (1976), „Ziemia obiecana” (1974) czy „Brzezina” (1970), których fragmenty obejrzeliśmy podczas wykładu, męsko-męskie pożądanie nie tylko stanowi jedną z możliwości interpretacyjnych odczytań, ale zawiera się w samej strukturze filmów, w spojrzeniu, jakie kierują na siebie nawzajem postaci wewnątrz filmowego tekstu, które poza ekranem narzucane jest również nam, widzom tych filmów. Tym samym pożądanie męsko-męskie lokuje się nie tyle na marginesach polskiego kina (wydawać by się mogło, że reprezentacje homoseksualistów w polskim kinie są znikome, bądź wręcz nie ma ich wcale), ale w zasadzie pozostaje w samym centrum kanonu polskiej kinematografii. Zarówno Zanussi, jak i Wajda, poprzez ukrycie w swoich obrazach spojrzenia męskiego oka pożądającego innego mężczyzny, poszerzają pole interpretacyjne i analityczne swoich dzieł.

Ziemia obiecanaDaniel Olbrychski i Wojciech Pszoniak w filmie „Ziemia obiecana”

Zaprezentowane podczas wykładu Sebastiana Jagielskiego fragmenty filmów z łatwością pozwoliły nam, widzom i uczestnikom spotkania, w metaforyczny sposób założyć różowe okulary -€“ te z tytułu cyklu naszych spotkań – po to, aby zobaczyć to, co do tej pory pozostawało ukryte, niewidoczne, niejako poza naszym horyzontem poznawczym. Jak zauważa Jagielski wybrane przez niego fragmenty filmów Wajdy i Zanussiego w ogóle nie przyspieszają akcji filmów; natomiast z pewnością pozwalają na bardziej wnikliwe spojrzenie w głąb.

Fragment oryginalnej wersji filmu „Ziemia obiecana”, w  której znalazła się m.in. scena seksualnej orgii

Temat homoseksualności w filmach Wajdy pojawiał się już wcześniej (m.in. cykl „Queerowanie Wajdy” podczas Festiwalu Kultura dla Tolerancji w 2009 roku); podobnie w przypadku filmów Zanussiego (tekst Małgorzaty Sadowskiej i Bartosza Żurawieckiego „Barwy ochronne, czyli kino seksualnego niepokoju”€œ, w: „Parametry pożądania. Kultura odmieńców wobec homofobii€”, red. Tomasz Basiuk, Dominika Ferens, Tomasz Sikora, Kraków 2006). Jednak dla szerszej publiczności twórczość Wajdy i Zanussiego nadal pozostaje w jednoznaczny sposób wpisana w heteroseksualne uniwersum; jak się okazuje, żeby zobaczyć więcej, wystarczy jedynie nauczyć się patrzeć z odpowiedniej perspektywy.

*

SEBASTIAN JAGIELSKI, MEN WHO DESIRES MEN IN CINEMA OF PRL ERA

During our last meeting Sebastian Jagielski presented some fragments from his research on the mainstream of Polish cinema (these are extracts from his doctoral thesis). During the lecture Jagielski focused on works of main Polish directors – Andrzej Wajda and Krzysztof Kieslowski. He found homoerotic desire even in their most representative movies. Jagielski’s presentation included fragments from such movies as: „Camouflage“ (1976), „Promised Land“ (1974), „The Birch Wood“ (1970). In these movies homoerotic desire is not only one of many ways of interpretation but is also established in films‘ structure that the audience has no choice but to accept it. These examples prove that same-sex desire in not on the edge of Polish cinema but, on the contrary, is a very import_ant part of mainstream. Both – Zanussi and Wajda – broaden possibilities of interpretetative and analytic aspects of their pictures in this way.

Thanks to movies in question we had an opportunity to wear pink glasses (which also happen to be the title of our series) in order to see the things which had remained invisible before. As Jagielski said, scenes which include homosexual aspects are definitely not crucial for those movies, but are import_ant for those wanting to get deeper insight.

The theme of homosexuality in Wajda’s movies was the main subject of the series „Wajda and Queer“ during the festival organized by Culture for Tolerance in 2009). Also Zanussi’s movies were the subject of the article written by Malgorzata Sadowska and Bartosz Zurawiecki „Warning colouration – the cinema of sexual anxiety“ in: „Parameters of desire. Culture of queers towards homophobia“ (Tomasz Basiuk, Dominika Ferens, Tomasz Sikora, Cracow 2006). But the broaden audience still look at Wajda and Zanussi’s pictures only from straight point of view, not knowing that they are so close to discover  another perspective. 

Dodaj komentarz

Filed under galeria, relacje

Spotkanie #2 – posłuchaj

Wykładu Błażeja Warkockiego, Parametry ukrycia. Homoseksualiści i PRL, który odbył się w ramach „Różowych okularów PRL-u” 14 maja w No Local, można posłuchać tu:

Dodaj komentarz

Filed under posłuchaj/zobacz

Kino kobiet w PRL-u jako kino mniejszości

Zanim na naszym blogu pojawi się relacja z wykładu Sebastiana Jagielskiego, zapowiadamy wykład Moniki Talarczyk-Gubały, Kino kobiet w PRL-u jako kino mniejszościBędziemy kontynuować eksplorowanie tematyki filmowej, jednakże po raz pierwszy przyjmiemy wyłącznie kobiecą perspektywę. W centrum naszego zainteresowania znajdą się bowiem reżyserki – ich drogi do sukcesu oraz przeszkody, które musiały pokonać w zmaskulinizowanym świecie kina.  Tym razem spotykamy się w środę, 23 maja. Godzina i miejsce bez zmian – godzina 18:00, No Local (ul. Sławkowska 14, Kraków),

Jak pisze Talarczyk-Gubała, wykład wprowadzi słuchaczy w problematykę edukacji i pracy zawodowej reżyserek w polskiej kulturze filmowej, zogniskowanej w Szkole Filmowej w Łodzi i państwowej kinematografii PRL-u. Mimo propagandowej emancypacji kobiet przez podejmowanie „męskich” zawodów i ich obecności na wydziale reżyserii dzieliły status kulturowej mniejszości. Droga do debiutu oraz socjalizacja w patriarchalnej kinematografii wskazuje na polską odmianę tzw. sufitu z celluloidu i konieczność symbolicznej transgenderowej metamorfozy, by stanąć na czele ekipy filmowej, co zostanie omówione na przykładzie kilku reprezentatywnych zawodowych biografii.

Janda, czlowiek z marmuruKrystyna Janda w filmie „Człowiek z marmuru”

Monika Talarczyk-Gubała – filmoznawczyni, autorka książki „PRL się śmieje! Polska komedia filmowa 1945 – 1989” oraz licznych artykułów, publikowanych m.in. w „Kwartalniku Filmowym”, „Filmie”, „Kulturze Popularnej” i „Zadrze”. Prowadziła również warsztaty wokół problematyki płci w filmie na festiwalu Era Nowe Horyzonty. 

Dodaj komentarz

Filed under galeria, zapowiedzi spotkań

Mężczyźni pożądający mężczyzn w kinie PRL-u

Reprezentacja jawnych homoseksualistów w kinie okresu PRL-u jest znikoma, ale nie brakuje w nim rozmaitych manifestacji męsko-męskiego pożądania. Za sprawą filmów Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego – najważniejszych bodaj reżyserów epoki PRL-u – męskie pożądanie mężczyzn lokuje się w samym centrum kanonu kina polskiego. Pierwiastek erotyczny w relacji między mężczyznami przybiera w ich filmach postać fantomu, śladu pragnienia, które nigdy nie zostaje zobrazowane wprost, wymyka się fotograficznej dosłowności i bezpośredniości. Utajone homoerotyczne pożądanie zostanie zanalizowane na przykładzie najważniejszych filmów K. Zanussiego („Barwy ochronne”, „Życie rodzinne”) i A. Wajdy („Lotna”, „Brzezina”, „Ziemia obiecana”).

Zapraszamy na trzecie spotkanie, tym razem odbędzie się ono w sobotę, o godzinie 18:00, w siedzibie Fundacji No Local na ul. Sławkowskiej 14 w Krakowie. Wykład jest wydarzeniem towarzyszącym Festiwalowi Queerowy Maj.

Przed wykładem warto zapoznać się z fragmentem filmu „Barwy ochronne”:


Sebastian Jagielski – ukończył filmoznawstwo w ISzA UJ. Przygotowuje rozprawę doktorską poświęconą męskiemu pragnieniu homospołecznemu w kinie polskim. Współpracował przy redakcji II wyd.Encyklopedii kina (red. T. Lubelski, Biały Kruk, Kraków 2010). Zajmuje się historią kina polskiego oraz problematyką płci i seksualności w filmie.

Dodaj komentarz

Filed under posłuchaj/zobacz, zapowiedzi spotkań

Parametry ukrycia. Homoseksualiści i PRL – relacja ze spotkania #2

Podczas naszego kolejnego spotkania Błażej Warkocki zastanawiał się nad obecnością/brakiem narracji o homoseksualistach w PRL-u. Wydaje się, że pośród wielu dostępnych świadectw dotyczących PRL-u, te o homoseksualistach nadal pozostają w ukryciu; brak chociażby historyczno-naukowych opracowań dokumentów związanych z akcją Hiacynt.

blazej warkockiBłażej Warkocki

Coraz częściej ukazują się dzienniki z tamtego okresu np. autorstwa Anny Kowalskiej, Marii Dąbrowskiej, Jana Lechonia, Jarosława Iwaszkiewicza czy też ostatnio -€“ Mirona Białoszewskiego. Ważną, otwierającą rolę w eksploatacji tego tematu utorowała w Polsce XXI wieku powieść Michała Witkowskiego „Lubiewo”. Do homobiografii w swoich książkach powraca sam Warkocki, a także Krzysztof Tomasik, przepisując życiorysy znanych osób z kręgu literatury, poprzez nieznane dotąd fakty z ich biografii.

W dyskursie naukowym stykają się ze sobą dwa odmienne podejścia: jedno, reprezentowane m.in. przez Wiesława Kota, które zakłada, że w polskiej literaturze rodzime dzieła o tematyce homoerotycznej są po prostu słabe, stąd często się o nich nie pamięta; albo też podejście zgoła odmienne, którego przedstawicielem jest np. szwajcarski badacz German Ritz, który z kolei uważa, że dyskrecja polskich wątków homoseksualnych pozwoliła im na wejście do kanonu polskiej literatury i zaistnienie w szerokim obiegu.

widownia2
Warkocki przyglądał się także jednej z najpopularniejszych polskich komedii – „Seksmisji” Juliusza Machulskiego (wykład odbył się dokładnie w 28 rocznicę premiery filmu, która miała miejsce 14 maja 1984 roku), poszukując w niej jawnych i ukrytych tropów homoseksualnych oraz możliwości jej odczytania w tym kluczu. Premiera (i niezwykła popularność) komedii Machulskiego zbiegła się w czasie z kształtowaniem się w Polsce homoseksualnego dyskursu emancypacyjnego. Nadal jednak wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi: dlaczego nie mamy świadectw historii mówionej z tego okresu? Co jeszcze uda się odkryć, a gdzie na zawsze pozostaną białe plamy? Odpowiedzi na te pytania poszukamy także podczas naszych kolejnych wykładów.

*

BŁAŻEJ WARKOCKI. THE PARAMETERES OF HIDING. HOMOSEXUALS AND PRL

During that meeting Błażej Warkocki was considering presence/absence of narrations about homosexuals in PRL. It seems that among many testimonials concerning PRL those about homosexuals still remain in concealment, there aren’t even any historical and scientific studies on documents related to Hyacinth Action.

More and more diaries from that time are published, for example those of Anna Kowalska, Maria Dąbrowska, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz and recently Miron Białoszewski. Important in exploration of this subject in 21st. century Poland is a novel by Michał Witkowski “Lubiewo”. Warkocki and Krzysztof Tomasik also refer to homobiographies in their books by analysing lives of famous individuals in the circle of literature through unknown  facts from their biographies.

Two different approaches meet in scientific discourse: first one represented by Wiesław Kot who assumes that in Polish literature homoerotic works are simply poor so they are often unremembered. The other approach is represented by Swiss researcher German Ritz who maintains that discretion of Polish homosexual plots made them possible to enter the canon of Polish literature.

Warkocki deliberated one of the most popular Polish comedies – Juliusz Machulski’s “Seksmisja” – trying to find open and hidden homosexual tracks and possible interpretations. Premiere and unusual popularity of the comedy came together with formation of homosexual emancipative discourse in Poland. But many questions are still unanswered: why there aren’t any oral history testimonies from that period? What else could be revealed and what will be a riddle forever? We will look for the answers at our next meetings.   

Dodaj komentarz

Filed under galeria, relacje