Tag Archives: F.A.I.T.

Spotkanie #9 – posłuchaj

18 czerwca spotkaliśmy się z Agnieszką Weseli, która opowiedziała między innymi o prowadzonych przez siebie badaniach o życiu nieheteronormatywnych kobiet w socjalistycznej Polsce.  Zapraszamy do wysłuchania niemal dwugodzinnego wykładu, który Agnieszka rozpoczęła przeglądem naukowych definicji homoseksualności pojawiających się w Polsce po II wojnie światowej…

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under badania, posłuchaj/zobacz

Poszukiwana, poszukiwane… – relacja ze spotkania #9

Agnieszka WeseliZ historyczką, aktywistką feministyczną i queerową Agnieszką Weseli spotkaliśmy się 18 czerwca w krakowskim klubie F.A.I.T. Jej wykład Poszukiwana, poszukiwane – lesbijka, biseksualistka, transka, czyli kobieta nieheteronormatywna w socjalistycznej Polsce dotyczył badań nad życiem lesbijek w okresie PRL-u, ale w swojej pierwszej części wprowadzał słuchacza w medyczne, prawne i publicystyczne dyskursy homoseksualności.

Jak podkreślała Weseli, istotnym jest, by nie traktować okresu PRL-u jako monolitu, a w badania nad „innym” włączyć perspektywę historyczną. Ukazuje ona, że od drugiej wojny światowej (historia Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej zaczyna się od roku 1952, wcześniej socjalistyczny polski organizm państwowy funkcjonuje jako Rzeczpospolita Polska) zachodziły ważne zmiany w postrzeganiu seksualności i ról płciowych, czy też w podejściu do seksualnych mniejszości. Chętnie cytowane przez badaczy wypowiedzi z różnych lat okresu polskiego socjalizmu to z tej perspektywy wypowiedzi pochodzące z różnych kontekstów, które bez zaplecza wiedzy historycznej mogą zostać przez nas błędnie rozszyfrowane.

Według Weseli badacze i badaczki zajmujący się pogłębianiem wiedzy na temat osób LGBT w okresie socjalizmu rekonstruują „strzępki na podstawie strzępków” – niemożliwym jest uzyskanie przez nas spójnej narracji. Tłem historycznym dla dyskursów o seksualności po roku 1945 są zmiany zachodzące w obrębie rodziny. Miejsce kobiety w dalszym ciągu wyznaczane było poprzez obowiązki domowe, ale coraz częściej jej rola była poszerzana o pracę zawodową. Zmieniał się model rodziny, kształtowany przez społeczne kampanie (w tym akcja „Ludwiku do rondla” zachęcająca mężczyzn do współwykonywania obowiązków domowych). W życiu nowoczesnej, odpowiedzialnej matki centralne miejsce zajmuje świadomie poczęte dziecko. Wśród mediów, które kształtowały kobiecą seksualność, był tygodnik „Przyjaciółka”. Zaangażowanie w konserwowanie heteronormatywności wychodzącego w 3-milionowym nakładzie magazynu wydaje się nieco ironiczne, jak wskazywały bowiem rozmówczynie Weseli w prowadzonych przez nią wywiadach, słowo „przyjaciółka” funkcjonowało także jako lesbijski kod. „Szukam przyjaciółki” było często spotykaną „matrymonialną ofertą” widniejącą na osiedlowych tablicach ogłoszeniowych. Ów kod nie był bynajmniej powszechny. Rozmówczynie Weseli częściej niż do miłosnych czy erotycznych przeżyć odwoływały się do doświadczenia, o którym można w skrócie powiedzieć: „Byłam sama, o nikim nie wiedziałam”.

Jak uważa Weseli, wiedza seksuologiczna jest odbiciem społecznego odbioru osób nieheteronormatywnych. Wymownym zatem staje się fakt, że przez długi czas w polskiej wiedzy seksuologicznej temat homoseksualności nie istniał, a po 1954 roku funkcjonował najczęściej w dyskursie chorobowym. Z tego punktu widzenia seksuologiczna wiedza o homoseksualności często mówiła o „procesie wstępowania na drogę homoseksualizmu”, który, jak próbowali dowieść seksuolodzy, rzadziej miał miejsce u kobiet niż u mężczyzn. Pojawienie się w nich definicji lesbijki i opisów seksualności kobiecej są zaś ujmowane tylko w odniesieniu do seksualności męskiej jako swojego rodzaju odmienność. Ciekawy był także sposób nazywania zjawiska homoseksualizmu w poradnikowej prasie przełomu lat 70-tych i 80-tych. Relacja między mężczyznami określana była, po prostu, jako homoseksualizm męski, podczas gdy relacje kobiece określane były w zupełnie innym, emocjonalnym rejestrze – autorzy używali sformułowań „miłość lesbijska” czy „miłość saficka”.

Dyskursy o seksualności tamtych czasów Weseli traktuje jak zwierciadła, w których osoby LGBT mogły przeglądać się i na podstawie uzyskanej wiedzy budować własną tożsamość. Z tej perspektywy dla badaczki wyjątkowo cennym był wielokrotnie wspominany podczas „Różowych okularów PRL-u” film „Inne spojrzenie”. Przedstawiał on lesbijską relację w sposób niezmedykalizowany, pozwalający na pozytywną identyfikację kobiecego widza.

widownia i kadr z filmu Inne Spojrzenie

Badania Agnieszki Weseli są w toku i nie sposób przewidzieć, czego jeszcze możemy się dowiedzieć o nieheteronormatywnych kobietach żyjących w okresie polskiego socjalizmu. Jeśli znacie kogoś, kto mógłby udzielić Agnieszce wywiadu, nie wahajcie się z nią skontaktować. Jej adres mailowy znajdziecie na stronie weseli.info

*

AGNIESZKA WESELI, WANTED – LESBIAN, BISEXUALIST, TRANSSEXUAL AS NON-HETEROSEXUAL WOMAN IN SOCIALIST POLAND

On the 18th of June we met with Agnieszka Weseli, a historian but also a feminist and queer activist, in F.A.I.T club in Cracow. Her lecture entitled ‘She is wanted, they are wanted – lesbian, bisexual and transsexual women in Socialist Poland’ was discussing her research about the life of lesbians in People’s Republic of Poland with an introduction about medical, legal and journalistic aspects of homosexuality.

According to Weseli, it’s crucial not to treat the time of PRP as a monolith and to include the history of Poland when researching about ‘the other’. She shows that between the Second World War and the beginning of PRP in 1952, important changes occurred in the views on sexuality and gender roles as well as the attitude towards sexual minorities. Researchers eagerly quote statements from different periods of Polish socialism, although without previous knowledge of historical background they can be easily misinterpreted.

After Weseli, social scientists exploring the topic of LGBT population during communism rebuild “scraps based on scraps” – making it impossible to produce a coherent discourse. The historical context of the debate regarding sexuality in post-war Poland is changes occurring in households countrywide. The role of women was defined through housework, however more and more of them had to get a job and balance it out. Hence, the traditional model of families began to change following social campaigns such as “Ludwiku do rondla” which encouraged men to share house duties. For a modern and responsible mother the main goal is to consciously conceive. Among the media creating the picture of women’s sexuality was a magazine “Przyjaciółka”(A friend – translator’s comment). Committed to maintain heteronormativity with a circulation of 5 million copies it became slightly ironic as its name was being used in lesbian code language. “Looking for a friend” meant in fact an interest in creating a lesbian relationship and was hang on the local boards with other announcements. However, this code was not very well known. The Weseli’s interviewees rarely referred to their emotional or sexual experiences and mostly spoke about their feeling of loneliness and being unaware of the existence of other lesbians.

Weseli states that the knowledge in the area of sexology shows only the society’s view on the non-heteronormative people. Additionally it’s revealed by the fact that sexology research in homosexuality in Poland didn’t exist and after 1954 it was always treated as a disease. From that perspective the research was referring to “a process of the beginnings of homosexual behavior” and they tried to prove that it was more common among men then women. Lesbians and female sexuality was only treated in comparison to male sexuality to show the distinctness. Moreover the names for homosexuality used in self-help magazines of 70s and 80s were very intriguing. Relationships between men were simply called male homosexuality, whereas female relations where referred to in a different, more emotional manner – writers used phrases such as ‘lesbian love’ or ‘sapphic love’.

Those deliberations about sexuality from that period, Weseli treats as a mirror in which LGBT people can look at themselves and based on the gained knowledge, define themselves. From that point of view, for her a very important representation was a film that was very often mentioned during ‘Pink glasses of PRP’ lectures – ‘Another Way’. It shows a lesbian relationship from a non-medical angle, allowing female audience for a positive affinity.

Agnieszka Weseli’s research is still in progress and therefore it’s hard to predict what else can we learn about non-heteronormative women in Communist Poland.

Dodaj komentarz

Filed under badania, galeria, relacje

Spotkanie #7 – posłuchaj

Artur Zaborski, prelegent siódmego spotkania „Różowych okularów PRL-u”, dokonał przeglądu postaci homoseksualistów, którzy pojawiali się w polskim kinie przed rokiem 1989. Z owocami jego pracy można zapoznać się poniżej, przesłuchując zapis jego wykładu w krakowskim klubie F.A.I.T.

Dodaj komentarz

Filed under posłuchaj/zobacz

Poszukiwana, poszukiwane – lesbijka, biseksualistka, transka, czyli kobieta nieheteronormatywna w socjalistycznej Polsce

Poszukiwana: kobieta nieheteronormatywna w PRL. Poszukiwane: ślady jej życia, źródła oficjalne i prywatne, relacje. Jak i czy w ogóle się identyfikowały, jak się poznawały i jak żyły nieheteronormatywne kobiety od końca II wojny światowej do 1989 roku? Co już wiemy i czemu tak mało, czego i jak możemy się dowiedzieć, a czego zapewne nigdy się nie dowiemy – i dlaczego? Tematami spotkania będą obecność nieheteronormatywnych kobiet w rzeczywistości polskiego socjalizmu i perspektywy badawcze tego tematu.

Po spotkaniu ze studentami i studentkami biorącymi udział w obozie badawczym „PRL-owskie historie miłości między Innymi” kontynuujemy tematykę badań nas osobami LGBT żyjącymi w okresie polskiego socjalizmu.  Agnieszka Weseli Furja opowie nam o swoim badaniach, a także o tym, przed jakimi trudnościami stoją badaczki i badacze chcący zająć się zagadnieniem życia osób nieheteronormatywnych w rzeczywistości PRL-u. Spotykamy się w klubie F.A.I.T. (ul. Pijarska 5, Kraków) 18 czerwca (poniedziałek) o godzinie 18:00. 
zofia sadowskaWeseli była w Krakowie w maju br., by podczas Festiwalu Queerowy Maj wygłosić wykład zatytułowany „Naukowa konstrukcja i reprezentacje lesbijek w Polsce od ok. 1870 do 1939 roku a indywidualne biografie nieheteronormatywnych kobiet”. Wtedy jedną z bohaterek her_storii była Zofia Sadowska – lekarka, działaczka społeczna i feministyczna, która jako lesbijka stała się bohaterką medialnego skandalu w latach 20. Zmarła w roku 1960.

Agnieszka Weseli / Furja – historyczka seksualności (prowadziła między innymi badania nt. przymusowej prostytucji i zjawiska homoseksualizmu w KL Auschwitz, a także nt. prostytucji, wychowania seksualnego, obecności lesbijek i osób transpłciowych/transgenderowych w społeczeństwie i kulturze Polski). Aktywistka feministyczna i queerowa; współtwórczyni warszawskiej centry UFA, w ramach Inicjatywy POMADA współorganizuje festiwal niezależnej kultury queerowej; działa w Porozumieniu Lesbijek (LBT) organizującym stołeczną Manifę Porozumienie Kobiet 8 Marca. Należy do kolektywu redakcyjnego sabatnika boginiczno-feministycznego „Trzy Kolory” i kolektywnej redakcji e-magazynu MoreLove.eu, poświęconego świadomym związkom, świadomej seksualności i wolności w relacjach. W tej chwili szczególną uwagę poświęca kilku własnym projektom: a, Hiacynta i Róża, Inne_Istorie oraz Sprawy Sadowskiej. Zawodowo: tłumaczka i redaktorka. | http://weseli.info

Dodaj komentarz

Filed under zapowiedzi spotkań

Gej jako dewiant w kinie PRL-u – relacja ze spotkania #7

widownia_zaborskiPodczas naszego pierwszego spotkania w klubie F.A.I.T. krytyk filmowy Artur Zaborski opowiedział o postaciach filmowych homoseksualistów w kinie PRL-u. Zaborski nie odniósł się jednak do twórczości Krzysztofa Zanussiego i Andrzeja Wajdy, które na naszym trzecim spotkaniu omówił Sebastian Jagielski, poszukując tym razem obecności homoseksualistów w filmach innych reżyserów tamtego okresu. Przede wszystkim Zaborski mówił o strategii widzenia/oglądania; z pewnością nie istnieje jedno odczytanie dzieła filmowego -€“ w zależności od tego, jaką optykę przyjmiemy, możemy dostrzec wątki homoseksualne w filmach tamtego okresu lub też zupełnie je zignorować. Jeśli jednak przyjmiemy punkt widzenia wrażliwy na odczytanie homoseksualnych kontekstów, okazuje się, że polskie kino odsłania przed nami ignorowane do tej pory oblicze.

Epizodyczna rola Wojciecha Pszoniaka w serialu „40-latek” Jerzego Gruzy

Zaborski usystematyzował reprezentacje homoseksualistów w polskim kinie proponując kilka kategorii. Jedną z nich tworzą filmowi homoseksualni arystokraci, zazwyczaj -€“ ale nie tylko – ukazywani w negatywnym kontekście. Ich homoseksualność zagrażała bowiem prawym obywatelom Polski Ludowej. Bliscy arystokracji są także mężczyźni reprezentujący przedwojenną klasę wyższą.

Ciekawy przykład filmowy znajdziemy w nieco zapomnianym filmie Jerzego Hoffmana pt. „Ojciec” (1967), gdzie w rolę spotkanego w parku podstarzałego „pedryla” uwodzącego młodego chłopaka wcielił się Józef Kondrat. Przedstawiciel arystokracji pojawia się w filmie „Zaklęte rewiry” Janusza Majewskiego (1975) -€“ to baron Humaniewski wykreowany przez Czesława Wołłejko. Baron jest samotny, ale też ciepły, czuły, skontrastowany z zabieganymi, cynicznymi pracownikami restauracji. Jego pomalowane oczy, ufryzowane włosy, język zdrobnień, którymi się posługuje, jednoznacznie wskazują na jego preferencje.

Zaskakująco niejednoznaczny wizerunek homoseksualisty niesie ze sobą także popkultura PRL-u; w jednym z odcinków serialu „07 zgłoś się” (odcinek pt. „24 godziny śledztwa”) pokazany jest starszy opiekun młodego chłopaka, którego postać bynajmniej nie budzi wśród bliskich mu osób odrazy czy odrzucenia. Co więcej, jej wizerunek budowany jest także poprzez przedmioty-symbole znajdujące się w jego otoczeniu. Z kolei jednym z najlepiej zapamiętanych filmów tamtego okresu, który jednoznacznie ukazuje homoseksualne fascynacje, jest „Zygfryd” (1986) Andrzeja Domalika opowiadający historię podstarzałego arystokraty zafascynowanego młodym cyrkowym akrobatą.

Homoseksualiści pojawiali się w kinie PRL-u także w postaciach dewiantów, dziwaków, odmieńców, których jedynym zadaniem było wprowadzenie wątku komediowego do filmu. W takiej roli pojawili się na drugim planie homoseksualni bohaterowie w filmach takich jak „Tysiąc talarów” (1959) Stanisława Wohla czy „Dzięcioł” (1971) Jerzego Gruzy. Jeszcze inną grupę stanowili artyści; warto tu wspomnieć o kinie moralnego niepokoju i filmie Agnieszki Holland „Aktorzy prowincjonalni” (1978), gdzie reżyserka bez szyderstwa ukazuje postać jednego z artystów, zakochanego w głównym bohaterze filmu.

wsrod_nocnej_ciszy

Homoseksualnemu odczytaniu z perspektywy czasu poddaje się także film Tadeusza Chmielewskiego „Wśród nocnej ciszy” (1978), adaptacja powieści czeskiego pisarza Ladislava Fuksa.

Wymienione tytuły to tylko niektóre spośród odnalezionych w kinie PRL-u. Jeśli założymy nasze tytułowe „różowe okulary”, okaże się, że sami możemy wciąż jeszcze dokonać zaskakujących odkryć w kinie tamtego okresu. Co prawda, czasami będą to odkrycia niemiłe, kiedy znienacka z ekranu zaatakuje nas homoseksualny dewiant, ale innym razem wrażliwy baron-arystokrata szepnie do nas z ekranu „Chodź ze mną”, i wciąż jeszcze nie wiadomo, dokąd może nas zaprowadzić…

*

ARTUR ZABORSKI, GAY MAN AS A DEVIANT IN LATE PRL

During our first meeting in a FAIT club film critic Artur Zaborski told us about homosexual film characters in movies of the People’s republic of Pland. Zaborski didn’t relate his lecture to creativity of Krzysztof Zanussi and Andrzej Wajda which both were discussed on a third meeting led by Sebastian Jagielski. This time we were looking for presence of homosexuals in movies by other directors of that period. Most importantly Zaborski was talking about a strategy of seeing/ observating; certainly there is not only one interpretation of  a film masterpiece. Depending on the point of view we take, we can see the homosexual threads in those movies. We can ignore them completely. But if we are brave enough to look at those films from perspective that is sensitive to homosexuality, suddenly films reveal hidden face.

Zaborski categorized polish homosexual protagonists into several groups. One of those is made up of homosexual aristocrats, who are often, but not always, presented in a negative context. That is because their homosexuality was a threat for decent nationals of Polish Republic of Poland. Not that different from aristocracy was pre-war upper class’ men. We can find an interesting example of that in somewhat forgotten film ‚Father’ (1967) by Jerzy Hoffman, in which the role of an elderly shirtlifter is played by Jozef Konrad. Another portrait of aristocrat is shown in Zaklete Rewiry by Janusz Majewski (1975)- leading role of baron Humaniewski impersonated by Czeslaw Wollejko- lonely but at the same time warm and sensitive men. Character so in a contrary with his cynical, scurry restaurant co-workers. His make up, styled hair, diminutive vocabulary leave no doubt about his sexual preferences.    

Surprisingly ambiguous portrayal of homosexuals is carried by pop culture of PRP; in one of the episodes of polish series ’07 Zglos sie’ we can see the picture of an old caretaker and his ward, whose identity does not repulse or is in any way of-putting to his family.  that identity is additionally built through objects-symbols placed in his surrounding. In turn, one of the best remembered picture of that period clearly showing homosexual fascinations is Andrzej Domalik’s Zygfryd which tells the story of an aging noble fascinated by young circus acrobat.

Homosexuals also appear in PRP cinema in parts of deviants, eccentrics, weirdoes whose goal is to introduce hilarious threads in movies. In such roles they appear in films like Tysiac Talarow by Stanislaw Wohl or Dziecio by Jerzy Gruza – mostly in the background. Yet another group constitutes artists; worth mentioning is Agnieszka Holland’s ‚Aktorzy prowincjonalni’ where without irony director tells the story of an artist in love with another character. Tadeusz Chmielewski’s film ‚Wsrod nocnej ciszy’ (book adaptation of Czech republic writer Ladislav Fuks by the same title) also can be read from homosexual perspective.

Listed titles are only few among many others you can find in PRP cinema. If we put on our eponymous pink glasses it turns out we can make astonishing discoveries in cinema of that period. Although sometimes it will be rather unpleasant suprise when homosexual deviant jumps on us from a screen but another time it might be gentle, sensitive baron-aristocrat who will tempt us whispering’ follow me’ – and you never know where that may lead to.  

Dodaj komentarz

Filed under posłuchaj/zobacz, relacje

Gej jako dewiant w późnym PRL-u

Po wycieczce śladami przodkiń PRL-u (na Wasze konkursowe relacje czekamy do czwartku, 7 czerwca) zapraszamy na kolejne spotkanie o tematyce filmowej. Błażej Warkocki w swoim wystąpieniu, które odbyło się w ramach „Różowych okularów PRL-u” 14 maja, opowiedział o dwóch wyobrażaniach homoseksualisty, jakie można odnaleźć w kulturze PRL-u. Pierwsze z nich wiąże się z postacią geja-artysty, postaci twórczej, wzniosłej i pięknej, drugie zaś – z obrazem geja-zboczeńca, istocie brudnej i złej. Obydwa wątki pojawią się w poniedziałek, 4 czerwca w klubie F.A.I.T. (ul. Pijarska 5, Kraków), podczas wykładu Artura Zaborskiego, Gej jako dewiant w późnym PRL-u:

Stereotyp mówi, że współcześni Polacy zwykli traktować homoseksualizm jako prowadzącą do grzechu chorobę. Czy było tak również w czasach, gdy gwałtownie ścierały się poglądy kościoła katolickiego i komunistycznego reżymu? Na podstawie analizy komedii Jerzego Gruzy i Stanisława Barei oraz dramatów, takich jak „Ojciec” Jerzego Hoffmana, „Zaklęte rewiry” Janusza Majewskiego czy „Wśród nocnej ciszy” Tadeusza Chmielewskiego, Zaborski ujawni strategie, jakimi posłużyli się filmowi twórcy wprowadzając postać geja na polski ekran

zygfryd

Postać geja nie pojawia się w kinie PRL-u aż do 1967 roku, kiedy to premierę miał „Ojciec” Jerzego Hoffmana. Rola homoseksualisty ma jednak charakter epizodyczny. Na filmy, w których homoseksualista byłby głównym bohaterem, w kinie PRL-u prawie brakło miejsca. Wyjątkiem od reguły jest „Zygfryd” (1988) Andrzeja Domalika, w którym główny bohater, grany przez Gustawa Holoubka, jest gejem intelektualistą. Podobnie jak Sebastian Jagielski w swoim wystąpieniu Mężczyźni pożądający mężczyzn, Zaborski zwróci się ku filmom Zanussiego, które przynoszą interesujące spojrzenie na kwestię homoseksualizmu, łączoną przez reżysera z relacjami władzy. Geje w jego filmach to okrutni dominanci, którzy posługują się przemocą, szantażem i upokorzeniem niezależnie od wieku czy sprawowanej funkcji.

Inne spojrzenie na postać geja oferuje peerelowska komedia. To właśnie w filmach Jerzego Gruzy czy Stanisława Barei utrwalony został wizerunek homoseksualisty jako przegiętej cioty. Zmanierowani mężczyźni zostali wyzbyci cech męskich, stając się niepełnymi mężczyznami. Miejsca, w których najczęściej pracowali, czy gdzie się gromadzili, to teatry i inne obiekty kulturalne. Podobnie sprawa miała się z arystokracją. Przedstawiciele ancien regime’u nie mieli w kinie PRL-u szans na pozytywny wizerunek, dlatego nierzadko nosili cechy homoseksualne jak baron z „Zaklętych rewirów” (1975) Janusza Majewskiego.

Zapraszamy!

Dodaj komentarz

Filed under zapowiedzi spotkań

Młodzieniec wśród róż

Obrazkowa zapowiedź poniedziałkowego spotkania otwierającego cykl „Różowe okulary PRL-u”. Czy sposobem na zrekonstruowanie malarskiej narracji o AIDS w sztuce PRL-u jest powrót do dzieła z 1588 roku?

Widzialny, niewidzialny, wykład Wojciecha Szymańskiego, już 7 maja o godzinie 18:00 w siedzibie Fundacji No Local. A po spotkaniu: afterparty w klubie F.A.I.T.

Young Man Among Roses

                              Nicholas Hillard, Young Man Among Roses, 1588

Wojciech Szymański – historyk i krytyk sztuki, kurator, historyk filozofii. Wykładowca w Instytucie Historii Sztuki UJ i na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. W latach 2009-2012 koordynator Muzealniczych Studiów Kuratorskich w IHS UJ. Autor licznych tekstów z zakresu historii i krytyki sztuki.

***

Young Man Among Roses 

Pictorial announcement of Monday event which opens a series of meetings known as „Pink Glasses”. Is that possible to reconstruct narration of a painting connected with AIDS and coming from PRL period? Maybe it will be easier when we try to reffer to a picture from XVI century? 
 
Visible, invisible – lecture of Wojciech Szymanski, May 7th, at 6 pm (NoLocal Foundation). Later we invite you to afterparty at F.A.I.T. club. 
 
Wojciech Szymanski – historian and art critic, curator, historian of philosophy. Lecturer at Institute of Art History (JU), the Graphics Department (Jan Matejko Academy of Fine Arts). From 2009 to 2012 he coordinated Museum Curatorial Studies (JU). He has published many publications about history of art and art critic. 

1 komentarz

Filed under galeria, zapowiedzi spotkań

Widzialny, niewidzialny – spotkanie #1

„Różowe okulary PRL-u” debiutują z przytupem już za tydzień, 7 maja. Cykl spotkań otworzymy wykładem Wojciecha Szymańskiego, Widzialny, niewidzialny, czyli opowieścią o obrazach, których…nie zobaczycie. W jaki sposób reprezentacja choroby w sztuce wyprzedziła chorobę, nim ta dotarła do Polski? W jaki sposób sztuka definiowała nieistniejącego chorego, zanim w 1985 roku wykryto pierwszy przypadek zakażenia wirusem HIV?
Szymański zapowiada spotkanie następująco:

Wykład na temat paradoksalnej widzialności niewidzialnego w PRL-u. O reprezentacji, która wyprzedza reprezentowanego. O obrazie bez obrazowanego, o tym, jak obraz umarł na AIDS, zanim obrazowany odbył stosunek.

Spotykamy się w poniedziałek 7 maja, o godzinie 18:00, w siedzibie Fundacji No Local (Sławkowska 14). Po spotkaniu zapraszamy na afterparty do klubu F.A.I.T. (ul. Pijarska 5).

***

Visible, invisible – Meeting # 1

The „The Pink Spectacles of Polish Communism” project launches as soon as next week, on May 7th. The series of meetings is opened by a lecture by Wojciech Szymanski – Visible, Invisible which tells the story of the paintings that you… will not see. 

How have the representation of the disease in art appeared ahead of the disease itself, long before it reached Poland? How did art define the inexistent sick before year 1985 when the first case of HIV infection was officially detected?
Szymanski announces the meeting as follows:

Lecture on paradoxical visibility of the invisible in the PRL. On representation which precedes the represented; on a picture without the pictured; showing how the image of AIDS had died long before the depicted had an intercourse.

We meet on Monday, May 7th at 18:00, at the No Local Foundation (Sławkowska 14). After the meeting, all are  invited to a party at FAIT Club (Pijarska 5).
 

Dodaj komentarz

Filed under zapowiedzi spotkań